All posts by David

Community titles

Beter laat dan nooit: Community

Community titles

Community titles

Zoveel series als we hier op TVseizoen.nl ook bespreken, eentje is tot dusver onvermeld gebleven, terwijl dat zeker niet verdiend is. Beter laat dan nooit dus, gaan we het even over Community hebben. De aanleiding is overigens niet zo’n beste: NBC kondigde deze week aan de serie tijdelijk te pauzeren. Dat is doorgaans een slecht teken voor de levensvatbaarheid van een serie. Community stopt voor de winter, over een paar weken, en komt hopelijk in de zomer van 2012 weer terug. In de tussentijd kan je mooi de tot dusver gemiste afleveringen downloaden. Dat zijn er nogal wat, want we zitten al in het derde seizoen en er zijn zo’n 24 afleveringen per seizoen. Wel van slechts circa 22 minuten per stuk (wat in Amerika optimistisch een ‘half uur’ heet, net zoals 42 minuten een ‘uur’ is. Tel uit je reclamewinst), dus dat valt dan weer mee.

Niet dat het een straf is om Community te kijken, want het is zonder twijfel de geniaalste comedy-serie van de afgelopen jaren. Tenminste, voor doorgewinterde kijkers die er de hand niet voor omdraaien om een paar uurtjes door te brengen op TVtropes.org en een goeie inside joke weten te waarderen. Ook voor anderen heeft Community veel te bieden, want de serie is consequent origineel en weet altijd een nieuwe draai te geven aan de oeroude wetmatigheden van comedy television. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee: is absurdisme niet je favoriete stijlmiddel en gaat er niks boven Friends voor jou, dan is Community wellicht niet naar je smaak. Want Troy & Abed laten zelfs de raarste capriolen van Chandler & Joey (zoals besluiten de rest van hun bestaan voor de televisie door te brengen in een stel Barcalounger stoelen) ver, heel ver achter zich – en dat zijn nog maar twee van de personages.

De tafel met de study group, waar het steeds allemaal begint en terugkomt.

De tafel met de study group, waar het steeds allemaal begint en terugkomt.

Jeff op zijn ik-weet-het-beterst

Jeff op zijn ik-weet-het-beterst

Goed, genoeg inleiding. Community draait om een zogenaamd community college: Amerikaans onderwijs voor volwassenen, ergens tussen middelbare school en HBO in. Je begrijpt het, daar lopen niet de grootste voorbeelden van succesverhalen uit The American Dream rond. Community begint in het eerste jaar waarin negen zeer uiteenlopende persoonlijkheden elkaar treffen op Greendale Community College, een schoolvoorbeeld van wat een klein budget en gedemotiveerde leraren (wie wil er nou les geven aan volwassenen?) tot stand kan brengen: bitter weinig. Aanvankelijk focust de serie op Jeff Winger (Joel McHale, goed op weg naar 2,5 miljoen volgers op Twitter, een indicatie van de populariteit van deze serie bij een klein maar heel enthousiast publiek). Jeff is een succesvol advocaat, die midden in zijn carrière op weg naar het felbegeerde partnership is gestruikeld over de kleinigheid dat hij de geclaimde bachelor-titel nooit behaald heeft. Jeff is een egoïst pur sang, die aanvankelijk niets te maken wil hebben met de

2 Broke Girls [2011 Nieuwe serie]

Voor succesvolle comedy is verrassing een vereiste. Die verrassing komt ofwel voort uit de omstandigheden – gewone mensen overkomt iets niet-alledaags waarmee ze moeten omgaan – ofwel uit het contrast tussen persoonlijkheden. Een voorbeeld van het eerste type is How I Met Your Mother, een voorbeeld van de tweede variant is Two And A Half Men. Uiteraard worden beide uitgangspunten gemixt (Barney en Marshall bijvoorbeeld in HIMYM zijn een voorbeeld van contrasterende persoonlijkheden, terwijl zich in TAAHM regelmatig wat buitenissigs voordoet), maar doorgaans is het stramien van de serie duidelijk binnen vijf minuten nadat je ernaar kijkt. Zo ook voor de nieuwe serie van CBS, met de weinig tot de verbeelding sprekende titel ‘2 Broke Girls’.

De hoofdrolspeelsters van 2 Broke Girls

De hoofdrolspeelsters van 2 Broke Girls

Max Black (alles na deze naam is eigenlijk duidelijk, maar goed, voor wie minder TV kijkt vullen we het even in) is een working class serveerster die keihard moet beulen in een ranzig restaurant in een slechte buurt om haar rekeningen te kunnen betalen, Caroline Channing zit financieel aan de grond als de dochter van een miljardair die in de gevangenis is belandt nadat zijn Ponzi-scheme in elkaar stortte en op wiens bezittingen uiteraard beslag is gelegd (Google even op ‘Bernie Madoff’ om de inspiratie daarvoor te achterhalen). Hoewel Max het liefst als enige serveerster de tent draaiend zou houden (meer inkomen en fooi), heeft de louche eigenaar kennelijk genoeg hart of hersens om een nieuwe collega in te huren nadat de vorige het weer eens heeft laten afweten en dat is natuurlijk Caroline. Cue conflict of personalities: de in designerkleding en parels getooide Caroline wil aanvankelijk niet eens een schort aan en blijkt aan het eind van de avond welgeteld twee dollar fooi met haar charmes binnengehaald te hebben.

'Wat voor vlek is dit eigenlijk precies?'

'Wat voor vlek is dit eigenlijk precies?'

Max beschikt als ruwe bikkel natuurlijk over een klein hartje (dat gaat anno 2011 niet alleen voor mannelijke personages op, blijkt maar weer) en wanneer ze Caroline slapende op de metro aantreft (hey, zwerver in de metro, hadden we dat niet al gezien deze week) haalt ze de onnozele rijkeluisdochter in huis. Die wordt prompt versierd door Max’ vriendje, is daar niet van gediend maar natuurlijk duurt het even voordat ook Max duidelijk is dat ze ‘t heerschap beter aan de kant kan zetten. Women must stick together wint natuurlijk, dus ondanks de wederzijdse antipathie is de basis voor een hechte vriendschap dan al gelegd. Wanneer Caroline ook nog eens over een hoofd voor zaken blijkt te beschikken (lees: klanten afzetten door ze teveel voor Max’ thuisgemaakte cupcakes te laten betalen) hebben we de rode draad voor de serie: de twee hebben samen ‘slechts’ (aldus Caroline) 250.000 dollar nodig om een eigen cupcake zaak te starten. Aan het eind van de aflevering staat de teller op een paar honderd dollar.

Seksende collega's in de koelcel, een bekend probleem in de restaurantwereld

Seksende collega's in de koelcel, een bekend probleem in de restaurantwereld

Waar de serie heen zal gaan is nog niet echt duidelijk, maar het is waarschijnlijk dat we een opeenvolging van money making schemes kunnen verwachten die voor de nodige ongewone situaties zullen zorgen, waaruit de dames zich dan moeten redden. Daarnaast is er het verschil in achtergrond tussen de twee, maar aangezien beiden aan de grond zitten, is daar beperkte ruimte voor verrassing: al na de eerste aflevering hebben de twee hoofdrollen meer met elkaar gemeen dan hen scheidt. En zo zou het ons in ieder geval niet verrassen als 2 Broke Girls uiteindelijk eerder een ‘HIMYM’ dan een ‘TAAHM’ wordt…

De chefkok is een viezerik, maar hij is Russisch, dus dan mag het.

De chefkok is een viezerik, maar hij is Russisch, dus dan mag het.

Comedy is gebaat bij op elkaar ingespeelde acteurs en schrijvers die bekend zijn met personages en omstandigheden die wel en niet geloofwaardig zullen zijn voor de cast. Dat zorgt ervoor dat een pilot zelden een indicatie is van het niveau dat de serie kan bereiken. Die van 2 Broke Girls valt in die conventie, het is op zichzelf beschouwt allemaal weinig vernieuwend en het aantal echt leuke grappen is beperkt (een Aziatische restauranteigenaar die zichzelf ‘Bryce Lee’ noemt om goede sier te maken bij de immigratiedienst, dat niveau moet je aan denken). Dat wil niet zeggen dat het geen potentieel heeft: de twee hoofdrolspeelsters doen het heel behoorlijk, de bijrollen bieden de nodige variatie en gelegenheid voor inside jokes en de hoofdverhaallijn kan voor heel wat inventieve afleveringen zorgen. Of het team van de serie dat potentieel realiseert, daar moeten we nog maar even op wachten. We geven ze in ieder geval een kans, de komende weken.

Unforgettable [2011 Nieuwe serie]

Politieseries met vrouwelijke hoofdpersonen doen het goed, dat is duidelijk. Was Profiler in een grijs verleden een uitzondering (afgezien van Miss Marple, maar laten we het daar niet over hebben), tegenwoordig kun je niet meer van kanaal veranderen zonder een vrouwelijke detective over een lijk gebogen te zien staan. The Closer, Rizzoli and Isles, Castle (laten we eerlijk zijn, die serie had net zo goed ‘Beckett’ kunnen heten), In Plain Sight, The Protector (met dezelfde actrice in de hoofdrol als, jawel, Profiler), het net gelanceerde Prime Suspect US en nu dus ook Unforgettable. Zomaar een greep uit het courante aanbod. Is dat erg? Welnee, zolang er maar een nieuwe invalshoek is. Zelfs dat is niet per se noodzakelijk: deze series zijn meer een ambacht dan een kunst. Goed vakmanschap wordt gewaardeerd met een trouwe schare kijkers. Die weten: elke week weer een nieuwe zaak om lekker van te gruwelen én weer wat ontwikkeling in een soap-achtig achtergrondverhaal, met typische thema’s als relaties en de balans tussen werk- en gezinsleven. Daar worstelen de meeste mensen mee, dus genoeg ruimte om je in te leven.

Prime Suspect US [2011 Nieuwe serie]

Amerikaanse remakes van producties die oorspronkelijk elders uitgezonden werden, hebben geen onverdeeld goede naam. Toch kan het leiden tot succes, zie bijvoorbeeld de adaptatie van Shameless (van oorsprong Brits) voor de Amerikaanse markt. Ook Prime Suspect krijgt nu een Amerikaanse remake en hoewel we weinig verwachten, moeten we eerlijk toegeven: de eerste aflevering is veelbelovend. Natuurlijk, het is allemaal weinig origineel, maar de uitvoering is vakkundig en de hoofdrolspelers zijn bovengemiddeld. Bovendien hebben de makers de slimme keuze gemaakt om de Amerikaanse tegenhanger te lokaliseren tegen de Ierse achtergrond van New York, waardoor het allemaal net even minder ‘standaard Amerikaans’ overkomt.

Geen Amerikaanse police procedural is compleet zonder obligate helicoptershots van een grote stad.

Geen Amerikaanse police procedural is compleet zonder obligate helicoptershots van een grote stad.

Laten we vooropstellen dat het binnen de beperkingen van Amerikaanse network television onmogelijk is om de Britse Prime Suspect met Helen Mirren te evenaren – daarvoor ontbreekt de ruimte voor diepgang en ontwikkeling van personages binnen een aflevering gewoon – in 200 minuten kan je heel wat meer doen dan in 42 minuten en 22 afleveringen per seizoen is een ander verhaal dan een aflevering per jaar. Wie dus een één op één vertaling verwacht, komt van een koude kermis thuis. Ook zal een Amerikaanse versie, tenminste bij een publiek netwerk als NBC, een stuk ‘schoner’ moeten zijn – vloeken, roken of ‘functioneel naakt’ hoeven we niet te verwachten.

Person of Interest [2011 Nieuwe serie]

Het is een bekend thema in science fiction: wat zou je doen als je de toekomst kon kennen? Specifiek: wat zou je doen – of moeten doen – als je wist dat iemand slachtoffer zal worden van een misdrijf. Of er juist de dader van zal zijn? Een paar jaar geleden verscheen Minority Report, een aardige actiefilm met Tom Cruise in de hoofdrol, gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Philip K. Dick en vanaf deze herfst is er een hele tv-serie die om deze vraag draait.

Het alziend oog van Big Brother, creatief weergegeven in Person of Interest

Het alziend oog van Big Brother, creatief weergegeven in Person of Interest

Waar Minority Report ervan uitging dat voor de toekomstige misdaad de dader bekend was, hebben de twee hoofdpersonages van Person of Interest niet die luxe: zij weten alleen dat iemand betrokken zal zijn bij een gewelddadig incident. Slachtoffer, dader of onschuldige omstander, dat is niet op voorhand te zeggen. Waar halen ze deze informatie vandaan? De verklaring is minder vergezocht dan de mentaal gehandicapte ‘psychics’ uit Minority Report. Mr. Finch (Michael Emerson) bouwde na 9/11 een “analyseapparaat” voor de Amerikaanse overheid om de enorme hoeveelheid data, verkregen uit de sterk toegenomen surveillance van straatcamera’s, telefoontaps en afgeluisterd internetverkeer, behapbaar te maken. Deze supercomputer – tenminste, vooralsnog nemen we aan dat dat het is – bleek te succesvol: hij voorspelde álle gewelddadige incidenten, niet alleen de terorristische. Aanvankelijk instrueerde Finch zijn machine om de ‘irrelevante’ zaken te negeren en aan het einde van de dag weg te gooien, maar na een persoonlijke tragedie (waarover we vast meer gaan vernemen in komende afleveringen) heeft hij besloten het over een andere boeg te gooien en juist al die ‘gewone mensen’ te gaan helpen, die slachtoffer van een ernstig misdrijf lijken te worden.

New Girl [2011 Nieuwe serie]

New Girl gaat geen potten breken bij feministen, zo vermoeden we althans na het bekijken van de eerste aflevering van deze nieuwe comedyserie van Fox. Hoofdpersoon Jessica “Jess” Day bevestigt zo ongeveer in ieder opzicht het stereotype chauvinistische vrouwbeeld: net haar overspelige vriend verlaten, emotioneel een wrak, haar dagen doorbrengend met het snotterend kijken naar eindeloze herhalingen van Dirty Dancing (“six or seven times… a day”), onhandig, zingt onbewust over zichzelf om zich op te peppen en komt als klap op de vuurpijl nog tamelijk bot en sociaal onhandig over. Daar helpt het accent van de hoofdrolspeelster, Zoey Deschanel (ja de zus van Emily, ster van Bones), niet bij.

Jess voldoet aan ieder stereotiep vooroordeel over vrouwen

Jess voldoet aan ieder stereotiep vooroordeel over vrouwen

Gelukkig (?) zijn de mannen in deze nieuwe serie – en vrijwel alle andere rollen afgezien van de hoofdpersoon zijn mannelijke – geen haar beter. Weliswaar over de drie nieuwe ‘roommates’ verdeeld, verenigen ze met z’n drieën alle stereotype tekortkomingen van bezitters van het Y-gen in zich: emotioneel dood, met alle diepgang van een vel A4 op een plas regenwater. De sympathiekste is nog wel Nick Miller (gespeeld door Jake Johnson), een bar tender die er nog altijd niet overheen is dat hij een half jaar geleden gedumpt werd (naar blijkt omdat hij niet in staat was enige waardering te tonen voor zijn vriendin toen ze nog samen waren, dus zo sympathiek is ie nou ook weer niet). Hij is een heilige vergeleken bij roommate Schmidt, die dagelijks meerdere dollars in de ‘douchebag jar’ moet stoppen omdat zelfs zijn twee beste vrienden zijn stompzinnige uitspraken niet trekken. Tip voor de schrijvers: als je de kijkers echt wilt laten lachen, vervang die onvrijwillige donaties door een schok met een taser.

[2011] Charlie-loos: Two and a half men s09

Na zeven succesvolle seizoenen eindigde vorig jaar Two and a Half Men voortijdig, dankzij ruzie tussen Charlie Sheen en, sja, de rest van de wereld, inclusief Charlie Sheen. Het was wat abrupt, maar aan de andere kant: de show was zichzelf toch al aan het herhalen. De controverse rond het vertrek van Charlie was echter dusdanig, dat ze een groter publiek bereikte dan fans van de show en CBS zou dan ook wel gek geweest zijn om geen nieuw seizoen in te plannen. Aanvankelijk werd nog even gesproken over een terugkeer van Sheen, maar al snel werd duidelijk dat dat er echt niet inzat. Dat had vermoedelijk meer dan een beetje te maken met de persoonlijke strubbelingen tussen producer Chuck Lorre en Charlie, een vermoeden dat versterkt wordt tot zekerheid bij het zien van de eerste minuten van de eerste aflevering van het nieuwe seizoen.

Hoewel ruzie op de set op korte termijn geen beletsel hoeft te zijn voor succesvolle producties – lees de totstandkomingsgeschiedenis van Blade Runner maar eens na – blijft ook tv maken gewoon mensenwerk en als producer en hoofdrolspeler niet meer door één deur kunnen, valt het doek. Als die producer Chuck Lorre is (dezelfde van Roseanne, Grace Under Fire, Dharma & Greg en The Big Bang Theory), moet je als ster van betere huize dan Charlie Sheen komen om niet degene te zijn die het veld ruimt. Maar goed, het gaat hier over televisieshows en niet over celebrity bitch fights, dus wie vorig jaar op retraîte in Nepal heeft gezeten moet de perikelen zelf nog maar even

Rizzoli and Isles titles

Rizzoli and Isles [Nieuw: 2010 tv serie]

Rizzoli and Isles titles

Rizzoli and Isles titles

Een ingelaste zomerserie die nu ook in Nederland wordt uitgezonden: Rizzoli and Isles is een politieserie ofwel een police procedural, maar net even anders dan de talloze Law & Order en CSI klonen op de buis. Niet in de laatste plaats door het duo hoofdpersonages, detective Jane Rizzoli en medical examiner Maura Isles. De eerste heeft een Italiaanse achtergrond, de ander een Ierse. Plaats van handeling: Boston, waar beide nationaliteiten ruimschoots vertegenwoordigd zijn en flinke invloed hebben gehad op de stad. De serie is gebaseerd op de succesvolle crime novels van Tess Gerritsen, waarvan The Surgeon het eerste deel is.

Rizzoli on the case

Rizzoli on the case

De afleveringen behandelen de diverse zaken die we verwachten van een homicide department – seriemoordenaars, permanent opgeloste relatieproblemen en onenigheid tussen partners in crime. Uitzonderlijk zijn twee sterke vrouwelijke hoofdrollen, bovengemiddelde aandacht voor interactie tussen de personages die niet direct betrekking heeft op de zaak van het moment en een sterke ondersteunende cast die meer is dan generieke vulling van het crime fighting team. Vanaf aflevering één wordt de kijker middenin het verhaal gedeponeerd; door middel van flash backs krijgen we wat inzicht in de voorgeschiedenis. Het cont

Veel te zien in Chase: een rennende Kelly Giddish

Chase [Nieuw: 2010 TV serie]

Ook in Hollywood wordt de economische crisis gevoeld, met voorspelbaar gevolg: nieuwe, risicovolle series worden beëindigd als ze niet direct succesvol zijn, terwijl oude, sleetse formules worden gekopieerd. Ofwel dezelfde serie met dezelfde naam op een andere locatie (zolang het maar New York, Los Angeles of Miami is – met Las Vegas als alternatief) – ofwel een nieuwe serie met een nieuwe naam, maar geheel op basis van bestaand materiaal en thema’s.

the.big.bang.theory.s04e01.720p.hdtv.x264-ctu.mkv_snapshot_02.39_[2010.09.26_17.51.04]

The Big Bang Theory – seizoen 4

Big Bang Theory S04E01

De afhaalchinees uitpakken met een robotarm van NASA, zo gaat dat bij Big Bang Theory.

Je hebt sitcom producers en sitcom producers… en dan heb je Chuck Lorre. Als je houdt van komedie die net even ‘anders’ is, tegendraadser, intelligenter en verbaler dan wat gebruikelijk is in het genre, is de kans groot dat je al eens hebt gelachen om producties van Chuck Lorre. Dharma & Greg, Two And A Half Men en dit jaar het nieuwe Mike And Molly – het is maar een greep uit het werk van Lorre. Met Mike And Molly heeft Lorre dit seizoen liefst drie series op de buis, een wapenfeit dat weinigen hem zullen nadoen. The Big Bang Theory is een van die drie series en afgelopen week begon het vierde seizoen op het Amerikaanse CBS netwerk. In Nederland zond Veronica in voorjaar 2009 een paar afleveringen uit en het probeert het momenteel nog eens, aansluitend aan Two And A Half Men.

The Big Bang Theory is een sitcom die op twee niveaus werkt – de meeste mensen zullen alleen de vier stuntelige nerds zien, die contrasteren met het mooie, maar academisch minder onderlegde buurmeisje Penny. Wie echter houdt van de zaken waar voornoemde vier nerds van houden, zal heel wat meer kunnen lachen: de serie zit bomvol verwijzingen naar comics, science fiction, quantumfysica, obscure feitjes en weetjes, role playing games, astronomie – van alles en nog wat dat het hart van de ware geek harder doet kloppen. Dat maakt de serie potentieel minder toegankelijk, maar het mooie is dat Lorre & zijn coproducent Bill Prady zich daar niets van aantrekken. Je kan de serie bekijken als een Leonard of als een Penny – er valt genoeg te lachen. Ster van de serie is de bijzonder contactgestoorde, maar geniale Sheldon Cooper (acteur Jim Parsons kreeg dit jaar een Emmy voor zijn rol), die door zijn verwrongen blik op de wereld altijd goed is voor een nieuw perspectief op oude cliché’s. Zijn huisgenoot Leonard heeft het meest van hem te lijden, maar wordt bijna normaal vergeleken met Sheldon. Buurmeisje Penny zorgt voor de relatie met de ‘echte wereld’ en de broodnodige nuchtere blik, terwijl collega’s Howard Wolowitz (‘slechts een ingenieur’ volgens Sheldon) en Rajesh Koothrappali (verliest het vermogen te spreken in het bijzijn van knappe vrouwen) de vaste cast completeren met subplots die variëren van hilarisch tot plaatsvervangend beschamend.